Over mij

'Ein leben ohne Rottweiler ist ein Leben, aber ein armes'. Een leven zonder Rottweiler(s) is een leven, maar een arm leven. Voor mijn gevoel is deze uitspraak volledig van toepassing op mijn leven. Weliswaar zijn er niet altijd Rottweilers geweest in mijn leven, dat in 1956 begon, maar zolang ik mij kan herinneren is er wel altijd plaats geweest voor dieren. Het was pas in 1985 dat de eerste Rottweiler mijn hart stormenderwijs veroverde. Amber was een 'afdankertje' en ruim een jaar oud toen ik haar bazinnetje mocht worden. Ze was misschien niet te mooiste Rottweiler, maar ze had een gouden karakter en dat was het vooral wat mij zo in haar aantrok. Ruim acht jaar hebben we samen lief en leed gedeeld en toen ik afscheid van haar nam, rolden er niet alleen tranen over mijn wangen, maar ook uit haar ooghoek ontsnapte een traan.
Hoewel ik wist dat er nooit weer een Amber zou zijn en er ook nooit een andere hond in zou slagen haar plaats in mijn hart in te nemen, stond het voor mij als een paal boven water dat er opnieuw een hond in mijn leven moest komen met dezelfde fantastische karaktereigenschappen - opnieuw een Rottweiler dus.
Bij het zoeken naar een puppy hield ik er in mijn achterhoofd al rekening mee dat ik ooit heel graag een nestje zou willen fokken. Het zou dus een pup van goede komaf moeten zijn en niet een, zoals sommige mensen wel durfden suggereren, van de Antwerpse Vogeltjesmarkt. In die tijd - 1994 - waren Rottweilers schaars en de zoektocht leverde dan ook heel wat frustraties op. Gelukkig werd er toch een leuke pup gevonden: Rosy van Hacynda, een jaar later gevolgd door Happy Donja from Royal Rotts. Nu werd het tijd om een kennelnaam aan te vragen. De naam Van Hapschaarshove verwijst naar Amber, de hond die de weg vrijgemaakt heeft voor de andere Rottweilers die haar op waardige wijze zijn opgevolgd. Hapschaar was de naam die mijn broer voor haar gebruikte wanneer hij haar uitdaagde voor een spel en waarop Amber altijd heel vrolijk en uitgelaten reageerde.

Met mijn toenmalige partner verhuisde ik van Nieuw Vennep naar Kaatsheuvel en daar werden onze eerste nestjes geboren. Dat ging niet allemaal van een leien dakje. Wij maakten beginnersfouten en kregen te maken met tegenslagen, maar daarvan heb ik heel veel kunnen leren.

Er brak een moeilijke tijd aan voor de Rottweiler in Nederland en in andere landen. In Nederland werd zelfs gesproken van een algemeen fok- en houdverbod. Het is daar gelukkig niet van gekomen. In plaats daarvan werd besloten tot invoering van de MAG-test. Wat ik over die test las deed mij besluiten met mijn honden Nederland te verlaten en mij te vestigen in België. Het hondenaantal was inmiddels opgelopen tot vijf Rottweilers en een Bullmastiff. Het zijn goede jaren geweest in België, natuurlijk met ups en downs, maar soms lijkt het wel of juist die 'downs' het leven rijker maken. Op de eerste drie 'Nederlandse' nestjes volgden in tien jaar tijd nog zestien 'Belgische' nestjes. Ik heb er daarbij altijd naar gestreefd om vooral gezonde en sociale pups voort te brengen die ik als kleine zwarte engeltjes de wereld in stuurde om geluk en blijdschap te brengen in de gezinnen waar zij hun plaatsje mochten innemen. Dat streven zal ook in de toekomst niet veranderen!

Nadat er in december 2008 een breuk kwam in mijn relatie, ben ik terug verhuisd naar Nederland, waar ik mijn kennel nog vele jaren hoop te kunnen voortzetten, want ook voor mijzelf brengen pups enorm veel vreugde. Ik durf dan ook voorzichtig uit te kijken naar de toekomst en plannetjes te maken, waarvan ik u te zijner tijd op deze pagina's op de hoogte zal houden. Ondertussen wens ik u veel plezier met het doorbladeren van deze pagina's.

Met vriendschappelijke groeten,

Henneke Versteeg