Drieduizendtweehonderdtweeëntwintig dagen
heb jij jouw leven met mij gedeeld
en elk van al die dagen
is jouw liefde onvoorwaardelijk geweest.

Vanaf het moment van je geboorte
tot aan het uur van je dood
en nog ver daarna
heb jij een plek in mijn hart.

Een ziek  en verzwakt lichaam leg je af,
maar je geest, nog altijd sterk
zal nooit vergeten worden
tot in de eeuwigheid.

Jouw voetstappen op de aarde,
je pootafdrukken in mijn hart...
onuitwisbaar!

Te vroeg...
altijd te vroeg...

Maar ik moet je laten gaan nu.
Vaarwel mijn kind,
ik had en heb je altijd lief!
 

Woorden schieten mij niet te binnen,
waarmee ik zeggen kan
hoe ik jou mis.

Jij was als de zon en wist altijd weer
een lach op mijn gezicht te brengen.
Altijd was je vrolijk,
altijd was je vriendelijk...
Zelfs al had je pijn
- en God weet dat er een tijd is geweest
waarin jij heel veel pijn had -
Je humeur bleef altijd hetzelfde!

De laatste tijd ging het je zo goed,
Mijn vrolijk partizaantje.
Je kon weer spelen, je kon weer rennen...
je stond vrolijk te springen zodra je mij zag.

Bruut kwam een einde aan jouw leven
- een afscheid werd mij niet gegund -

Nee,

Woorden schieten mij niet te binnen,
waarmee ik zeggen kan
hoe ik jou mis!
 

Telkens als ik aan jou denk
zie ik weer je grijze wijze snoet,
je donkerbruine ogen
die nog niets aan zeggingskracht
hadden verloren.

Jij was bijzonder
alleen al door wie je was:
dochter uit het eerste nest van Donja,
moeder van vele kindjes
van Matish.

Ik wist al een poosje dat je ziek was,
maar je bleef nog lang zo vrolijk,
zo genieten van het leven.
Het leek of het voor altijd door kon gaan!
Helaas
Het einde kwam toch veel te snel
en het afscheid viel mij zwaar

Maar ik weet, mijn lieve kind,
dat dit afscheid niet voor altijd is.
Ik weet dat jij op mij zult wachten
aan de andere kant.
Daar waar geen pijn meer wordt gevoeld
en tranen eindelijk worden drooggekust,
daar is het dat ik je weer zal zien
daar zijn wij eens
voor altijd samen.
 

Je leven was veel te kort,
toch heb jij mij zoveel moois gegeven:
één nestje maar...
kort na de geboorte van dat eerste nestje
moest ik helaas afscheid van jou nemen.
Maar je leeft voort
in al je kinderen en voor mij vooral
in mijn dierbare Galana.

Ze lijkt op jou, weet je:
haar uitstraling en haar bouw,
de o zo markante kop,
Zelfs dat ene scheve oortje...
Ja, mede door haar
zal ik jou nooit vergeten!
 

Na tien mooie lange jaren
– jaren die te snel zijn voorbijgegaan –
ben jij er niet meer.
Als ik probeer te vertellen hoe jij was
en wat jij voor mij betekend hebt,
dan tuimelen de woorden over elkaar
en weet ik niet waar ik moet beginnen.
Mooie herinneringen – het zijn er zovele.
Tien volle en gevulde jaren ben jij bij mij geweest,
heb jij gul je leven met mij gedeeld.
Op blije momenten was jij er,
deelde in onze vreugde en maakte mij nog vrolijker.
Op verdrietige momenten was jij er voor mij,
voelde met mij mee en deed alles wat je kon
om mij te troosten.
Hoeveel tranen heb jij niet van mijn wangen gelikt?
Als er problemen waren,
liet je mij merken:
ik ben er en ik wil je steunen.
Natuurlijk weet ik wel,
dat iedereen zijn eigen hond de liefste vindt
en zo hoort het ook te zijn,
maar jij wàs werkelijk de allerliefste.
Wat er ook gebeurde,
zelfs wanneer jij aangevallen werd,
nooit was er bij jou sprake van agressie.
Nooit heb jij zelfs je lippen opgetrokken
en je tanden laten zien.
Nee, er was er werkelijk geen een zoals jij!

Ze zeggen weleens:
Engelen zijn gewoon Rottweilers met vleugels,
Maar jij, mijn lieve Donja,
was mijn engel zonder vleugels!
 

Lieve Matish

Hoe beschrijf je het onbeschrijfelijke?
Hoe zeg je het onzegbare?
De strijd was kort en ongelijk
en al bij voorbaat had je die verloren.
Hoezeer wij ook probeerden,
Vasthouden konden wij je niet.
Onuitwisbaar blijven jouw sporen
en blijf jij in mijn leven.
Jij was mijn trots!
Jij bent mijn trots!
Jij blijft mijn trots!

Rust nu zacht mijn lieve vriend,
waar geen ziekte je meer kan raken.
Rust zacht
bij je moeder en bij je vader,
bij Barco en bij Dunya
en natuurlijk bij Amber,
die jou allemaal zijn voorgegaan.

Vergeten zal ik jou nooit!