Soms word je als fokker met je neus op het feit gedrukt, dat fokken niet altijd alleen maar leuk is. Een dag nadat zij het leven had geschonken aan 7 mooie gezonde pups, overleed moeke Danja. Na haar overlijden werd al gauw het besluit genomen dat een van haar twee dochters bij mij zou blijven. Na heel lang wikken en wegen en vooral de uitslag van de puppytest afgewacht te hebben viel de keuze op het teefje met het groene bandje. Ook een naam was snel gevonden: Galana is geïnspireerd op het liedje van Roy Orbison: Beautiful Lana, een liedje dat veel door mijn hoofd spookte als ik met de pups bezig was. Waarom? Dat weet ik niet. Maar Lana moest het worden en vanwege de verplichte G op de stamboom: Galana.

Galana en haar broertjes en zusje werden liefdevol grootgebracht door Kaatje (Biskaya van Hapschaarshove), die op dat moment zelf zeven pups had van zeventien dagen oud. Van haar pleegmoeder heeft Galana een belangrijk stuk van haar opvoeding meegekregen en zo kon ze uitgroeien tot een echt sociaal Hapschaartje. Veel van haar 'good looks' blijkt ze van moeke Danja geërfd te hebben en in haar karakter zie ik redelijk veel terug van papa Buick (een soort veredelde pannenkoek: lekker, warm en zacht). De eerste showervaringen heeft Galana opgedaan op 2 december 2007 in Fleurus en op 6 januari 2008 in Hoogstraten. Ik hoop met haar nog heel veel leuke, spannende en mooie dingen te beleven, die u allemaal terug zult kunnen vinden op deze pagina's.

17 november 2010: uitstapje naar de Toolenburger plas

Poseren... ik vind het niet echt (of echt niet?) leuk, maar ik doe mijn best.

Wisten jullie trouwens dat ik al drie jaar ben?

Niet zo gek natuurlijk, dat ze dan af en toe iets van je verwachten...

Zijn er nog lekkere venten in zicht?

Even zoeken...

dat loopt niet echt gemakkelijk zeg...

Kennismaken met "vreemdelingen" zorgt voor ontspanning en vertrouwen.

Iets om een nader over na te denken.

13 mei 2010: echt geen ongeluksdag!

Samen met Luca (en natuurlijk met mijn mensenmama) maakte ik een uitstapje naar Noordwijk...

wat ik daar gezien heb...

Ze hadden daar een gigantisch grote sloot!

Het water smaakte heel erg zout en ze noemden het "zee".

We konden spelen in een heel erg grote zandbak...

maar pootjebaden vond ik toch het allerleukst!
(Bedankt Karin en Wesley, dat ik mee mocht!)

5 mei 2010: ruim twee jaren jong

met of zonder hondenvriendjes, in het vrije veld ben ik in mijn sas

5 april 2010: with a litlle help from my friends

Twee en een half jaar en nog net zo zot als twee jaar geleden

Hier heb ik vorige keer poesjes gezien...

Ze moeten nu niet denken dat ik ze vergeten ben...

want ik vergeet nooit iets! En al zeker niet waar poesjes wonen!

Oké, vandaag geen poesjes?
Dan kan ik net zo goed even poseren.

Er gaat heel wat om in dit knappe koppie!

9 augustus 2009: De vrije natuur in...

Opzij opzij opzij...
Ik kom eraan!

Water... wat is er lekkerder op zo'n zomerse dag als vandaag?

10 juli 2009: Als tante Peggy de regie heeft...

         
Stoere meid van 22 maanden.

"Vrolijk" is my middle name...

Indrukwekkend koppie, niet?

         
Sommige dingen veranderen nooit...

20 juni 2009: Logeren in Heijningen

Kijken hoe het koren groeit...

22 april 2008: Uitstapje naar Nederland
Mijn mensenmama moest op familiebezoek en ik mocht mee
om de boel op te vrolijken.
Een zware taak, maar als afsluiting ontmoette ik Kira...

Vlakbij Kira's huis is een leuke plek
waar hondjes lekker kunnen dollen.

 
En dat hebben we gedaan...

Voor alle duidelijkheid: het blauwe halsbandje hoort bij Kira
en dat is dus mijn nieuwe Nederlandse vriendin.

 
Het was de eerste echte lentedag en mijn eerste kennismaking met het fenomeen zwemmen...

Raar hoor: het ene moment loop je lekker in het koele water
en dan ineens... weg bodem!

 
Maar toen ik het eenmaal doorhad... Jongens, wat een pret was dat!

Ik was bijna niet meer uit het water weg te slaan...

 
Maar ja, onze mensen bleven maar doorlopen en dan moet je ze natuurlijk wel in de gaten blijven houden...

Ze zeggen wel: die lopen niet in zeven sloten tegelijk,
maar je weet tenslotte maar nooit!

 
Maar dat water... dat water... dat water bleef maar lokken...

Ook aan alle leuke dingen komt een eind
op het moment dat mensenmama besluit naar huis te gaan.
Dan heb je als trouwe viervoeter maar één keus:
zorgen dat ze veilig thuiskomt!

5 maart 2008: mooi weer...
Dus ik zeg tegen mijn mensen: Kom, we gaan naar het bos...

En dus gingen we naar het bos,
want wat in mijn kop zit, zit niet ergens anders...

         
Natuurlijk ontkom je er dan weer niet aan om te moeten poseren,
maar ik geef ze tegenwoordig niet meer gelijk hun zin...

Uiteindelijk doe ik wel wat er van me verlangd wordt hoor...

 
Wat voor spelletje hebben ze nu weer bedacht?
Ze gooien een stok weg en vergeten die weer op te rapen?

Dan zal ik hem ze maar achterna dragen hè...

         
Al die frisse en gezonde boslucht maakt wel hangerig... ik bedoel hongerig hoor...

Het wordt de hoogste tijd om weer naar huis te gaan...
maar... waar staat die auto nou?

17 februari 2008: op de hondenschool

Ze verzinnen hier echt de gekste dingen. Is het nu de bedoeling dat ik hier bang voor ben?
Dan hebben ze we misgegokt hoor!

16 februari 2008: tussen de fruitbomen van mooi Hageland

Genietend van een fris windje en een vrolijk zonnetje...

 
Als de omstandigheden zo ideaal zijn, dan wil je zelfs als speelse pup wel even poseren!

10 februari 2008: op de hondenschool:

Onverschrokken, zoals het een echte Rottweiler betaamt...

7 februari 2008: voor het eerst naar het bos!

Lekker rennen en rauzen... Wat een pret!

         
Maar om de mensen te plezieren, ook even poseren voor de immer in aanslag zijnde camera!

Op de hondenschool

Komen als je geroepen wordt is geen enkel probleem. Hoewel...
al die leuke vriendjes vormen wel een heel grote verleiding!

 
In de puppyklas wordt vooral gespeeld, met tussendoor wat oefeningetjes.
Er zijn veel puppies om mee te spelen, maar je broertje is en blijft natuurlijk het leukste kameraadje.

Fleurus, 2 december 2007

Het moet niet te lang duren hier. Ik sta hier compleet nat te regenen!

         
Ik ben pas 11 weken, maar lopen kan ik als de beste!

Een koppie vol beloften...
of zijn we bevooroordeeld?

22 november 2007

En dan zijn er mensen die zeggen:
"Ja, nu ziet dat er nog lief uit..."

 
Wacht maar tot ik groter ben, dan zal ik wel laten zien hoe lief ik ècht ben...

Amper 10 weken en nu al naar de Nijl geweest?
Jaja, naar Meerhoutcity on the Nile!